умно
[ˈumno]
умно значение:
1. (пряко) По интелигентен начин; с проява на разум и съобразителност.
2. (за прилагателно (ср.р.)) Което се характеризира с ум; интелигентно (за лице, животно или действие).
- Ударение
- у̀мно
- Част на речта
- наречие, прилагателно име
- Сричкоделение
- ум-но
- Род
- среден
- Мн. число
- умни (за прил. име)
Примери за използване на умно
(пряко)
- Тя постъпи много умно, като не отговори на провокацията.
- Детето гледаше умно и любопитно.
(за прилагателно (ср.р.))
- Това е умно куче.
- Взехте умно решение.
Синоними на умно
Етимология
Произход:Старобългарски
Оригинална дума:умъ
Производно от общославянския корен 'ум'. Наставката '-но' формира наречие или среден род на прилагателното 'умен'.
Употреба
Чести словосъчетания:
- постъпвам умно
- говоря умно
- умно дете